14 Mayıs 2014 Çarşamba

Soma'dan bir mektup...

Uzun zamandır bir yazı yazmıyordum şimdi ise yazdım umarım okursunuz...

Bir göçükte kalan bir maden işçisinin son mektubuydu bu..

1 gündür göçük altındayız kurtulmayı bekliyoruz, bir umut bekliyoruz görebileceğimiz bir ışıkdı, belki de bir daha göremeyeceğimiz bir süzme idi gözlerimizde. Kalplerimiz yanıyor şuan bir daha göremeyeceğimiz ailelerimiz,arkadaşlarımız ,doğmamış cocuğum hepsi mağdur kalıcaktı benden onları nasıl yalnız bırakabilirim ki ? Suçumuz neydi ki bizim 5 Tl'ye ekmek götürmek mi? yoksa hiçe sayılmayan bedenlerimiz miydi? yada birinin üstümüzden para kazanması mıydı suçumuz ?

İlerliyorum ağır ve ağır insanların bir umutla beklediği yardımı bekliyorum,duyuyorum Yerin 300 metre altında olsak bile evet evet ! duyuyorum o haykırışlarda bulunan, bir parça ekmek götürmek için buralarda çalışan evlatların, annelerinin seslerini duyuyorum.. kafamdan bir türlü çıkmıyor.

Biraz daha ilerliyorum bağıran insanlar duyuyorum, az ilerde ise kurtulamamış zehirlenmiş,kül olmuş ve acı çekerek ölmüş insanlar var etrafımda hepsinin seslerini duyuyorum. Birini görüyorum ilerde, yerde uzanarak yatan, yanına yaklaşıyorum kucağında bir bohça var sıkı sıkı sarılmış. Azıcık açtığımda ise şok oluyorum bir parça ekmeğe sarılmış yatıyor yerde o ekmekle birlikte yanına oturuyorum. Ekmeğe uzun uzun bakıyorum sanırım bir şeyler de görüyorum bazılarının bu ekmeğe muhtaç olmadığını görüyorum onlar için bayatlayıp yenmediğinde çöpe atılan bişeydi ya bizim için ? bizim için ise evde aç ailesini doyurmak için ölümü göze almış insanlar için umutdu o ekmek

Kahroluyorum bunları gördükçe üzülüyorum kafamı yukarı kaldırıyorum ve gözümü kapatıyorum hiç açılmayacak gibi..


Allah rahmet eğlesin bütün madenci işçilerimize..


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder